Witold Stankiewicz

Major dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego
18.06.1896 Zamość

Biografia

Witold Stankiewicz, syn Bolesława, urodził się 18 czerwca 1896 w Zamościu, ówczesnym mieście powiatowym guberni lubelskiej. Uczestnik wojny z bolszewikami.

28 lutego 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłaej armii rosyjskiej.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 13 pułku ułanów w Nowej Wilejce. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 389. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii).

19 marca 1928 prezydent RP nadał mu stopień rotmistrza z dniem 1 stycznia 1928 i 27. lokatą w korpusie oficerów kawalerii.

2 listopada 1928, złożeniu egzaminu wstępnego z dobrym postępem i odbyciu przepisanego stażu liniowego, został przeniesiony służbowo do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu 1928–1930, z równoczesnym przeniesieniem macierzystym do kadry oficerów kawalerii.

Z dniem 1 listopada 1930, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do Brygady Kawalerii „Poznań” na stanowisko oficera sztabu.

W listopadzie 1932 został przeniesiony do 1 pułku pancernego w Poznaniu. Wiosną 1934 został przeniesiony z I batalionu czołgów i samochodów pancernych w Poznaniu do Dowództwa Broni Pancernych w Warszawie. Prezydent RP nadał mu stopień majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 12. lokatą w korpusie oficerów kawalerii.

W marcu 1939 pełnił służbę w 3 batalionie pancernym w Warszawie na stanowisku I zastępcy dowódcy batalionu.

W nieznanych okolicznościach, po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939), dostał się do sowieckiej niewoli i został osadzony w obozie Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatihatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na tzw. liście Gajdideja (pozycja 3160).

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień podpułkownika. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Zatwierdzenie w stopniu porucznika (1 IV 1920) w kawalerii (grupa oficerów byłych Korpusów Wschodnich i armii rosyjskiej).
Rotmistrz nadany 1 I 1928 i 27. lokata w korpusie oficerów kawalerii.
Major ze starszeństwem od 1 I 1936 i 12. lokata w korpusie oficerów kawalerii.
Posthumous promotion to podpułkownik (ogłoszona 9 XI 2007, 5 X 2007 decyzja MON).
Dwukrotne odznaczenia: Krzyż Walecznych; Srebrny Krzyż Zasługi; Odznaka Znak Pancerny; Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej (suma wyróżnień opisanych w biografii).

Ciekawostki

Służył w 3 Batalionie Pancernym w Warszawie na stanowisku I zastępcy dowódcy batalionu przed II wojną światową.
Zmarł w Charkowie w 1940 roku i pochowany w Piatihatkach; od 2000 roku spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.
Figuruje na liście starobielskiej Gen. Gajdideja (pozycja 3160).

Udostępnij