Tomasz Maria Gruszecki
Biografia
Tomasz Maria Gruszecki urodził się w 1950 roku w Zamościu. Jest polskim zootechnikiem, profesorem doktorem habilitowanym, specjalizującym się w hodowli owiec oraz ochronie zasobów genetycznych zwierząt gospodarskich.
W 1973 ukończył studia na Wydziale Zootechnicznym Akademii Rolniczej w Lublinie. W 1972 roku podjął pracę w Zakładzie Hodowli Owiec Instytutu Hodowli i Technologii Produkcji Zwierzęcej. Doktorat uzyskał w 1980 roku na Wydziale Zootechnicznym AR w Lublinie (tytuł pracy: Wpływ wczesnego użytkowania rozpłodowego jarek owcy niziennej na ich rozwój i produkcyjność). Habilitację uzyskał w 1991 roku (rozprawa Określenie przydatności maciorek polskiej owcy niziennej w typie owcy uhruskiej do krzyżowania towarowego z trykami ras mięsnych).
Odbył staże w USA, na Uniwersytecie Stanów Zjednoczonych Pensylwańskim i South Dakota State University, a także w Akademii Rolniczej w Poznaniu, u prof. Zdzisława Śliwy.
Jego zainteresowania badawcze obejmują mięsne użytkowanie małych przeżuwaczy, rozród małych przeżuwaczy, wykorzystanie małych przeżuwaczy w ochronie przyrody, zrównoważony rozwój obszarów wiejskich oraz ochronę zasobów genetycznych zwierząt gospodarskich. W dorobku naukowym istotne są badania nad tworzeniem nowych typów i linii syntetycznych owiec; współtworzył owcę Uhruską wraz z profesorami Adamem Domańskim, Tadeuszem Efnerem i Cz. Lipiecką i w latach 80. XX wieku współtworzył dwie rasy owiec (bcp i scp). Odegrał kluczową rolę w restytucji kozy sandomierskiej. Był pionierem ultrasonograficznej techniki szacowania składu tkankowego owiec w Polsce. Pod koniec lat 90. rozpoczął badania nad produkcją żywca ja góniowego w warunkach chowu ekstensywnego. Współtworzył regionalny produkt Jagnięcina z Lubelszczyzny. Przyczynił się do wprowadzenia ekstensywno-pielęgnacyjnego wypasu owiec w parkach narodowych Roztoczańskim i Poleskim oraz na obszarach Natura 2000. Stworzył stacje badawcze Besku i Uhrusku.
Za swoją działalność naukową został w 2015 roku odznaczony Medalem im. Profesora Tadeusza Vetulaniego. Do 2023 brał udział w 25 grantach badawczych (dziesięcioma kierował). Jest autorem lub współautorem około 500 opracowań naukowych, w tym 16 monografii i 10 podręczników, promotorem pięciu przewodów doktorskich, recenzentem 22 dysertacji, 12 przewodów habilitacyjnych oraz 13 wniosków o tytuł profesora. Promował 105 prac magisterskich i inżynierskich (recenzował 144). Jest uznawany za kreatora Poznańskiej szkoły owczarskiej, jednej z najbardziej aktywnych w Polsce i silnie osadzonej w środowisku międzynarodowym.
W latach 1996–2002 był prodziekanem ds. studenckich na AR w Poznaniu. Od 2002 do 2008 pełnił funkcję dziekana Wydziału Biologii i Hodowli Zwierząt. W latach 2018–2020 był dyrektorem Instytutu Hodowli Zwierząt i Ochrony Bioróżnorodności. Od 2006 do 2020 kierował Katedrą Hodowli Małych Przeżuwaczy i Doradztwa Rolniczego. W latach 2017–2020 był członkiem Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów Naukowych. Od 2019 jest członkiem Rady Doskonałości Naukowej. Od 2015 do 2018 był wiceprzewodniczącym Komitetu Nauk Zootechnicznych PAN, a w latach 2014–2021 wiceprezesem Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego. W 2011 roku został członkiem Rady Hodowlanej Polskiego Związku Owczarskiego. W latach 90. XX wieku był krajowym koordynatorem European Association of Animal Production. Za swoją działalność otrzymał Złoty i Srebrny Krzyż Zasługi, Złoty Medal za Długoletnią Służbę, Medal Komisji Edukacji Narodowej oraz Odznakę Zasłużony Pracownik Rolnictwa. 17 listopada 2022 otrzymał doktorat honoris causa UPP.