Mieczysław Wróblewski
Biografia
Mieczysław Wróblewski urodził się 8 lutego 1916 roku w Zamościu. Po ukończeniu 1935 roku Korpusu Kadetów nr 2 w Chełmnie został przyjęty do Szkoły Podchorążych Marynarki Wojennej w Toruniu. Promocję oficerską uzyskał 15 października 1938 roku.
Po odbyciu aplikacji i okresie służby w Kadrze Floty w Gdyni, 1 marca 1939 roku otrzymał przydział jako oficer wachtowy na trałowcu Rybitwa. Na jego pokładzie wziął udział w rejsie do portów łotewskich i estońskich na przełomie lipca i sierpnia oraz w pierwszym okresie wojny obronnej we wrześniu 1939 roku.
1 września brał udział w bitwie powietrzno-morskiej na Zatoce Gdańskiej, doznając trwałego uszkodzenia słuchu. Pozostał w składzie załogi Rybitwy do jej rozbrojenia 17 września, a następnie wziął udział w obronie Helu jako żołnierz pozycji obronnej na odcinku Jastarnia. Po kapitulacji 2 października dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach X B Nienburg, XVIII C Spittal, II C Woldenberg. Był członkiem konspiracji obozowej, m.in. uczestniczył w przemycie odbiornika radiowego.
Uwolniony 30 stycznia 1945 roku powrócił do Polski. Latem tego roku, zweryfikowany w stopniu porucznika marynarki, został przywrócony do służby w Marynarce Wojennej. W 1946 roku został członkiem misji rewindykacyjnej polskich trałowców z Travemünde. W marcu ponownie został oficerem wachtowym Rybitwy, na której przypłynął do Polski. Do 1947 roku pełnił funkcję oficera flagowego Dowódcy MW, kontradmirała Adama Mohuczego. Następnie awansowany do stopnia kapitana, objął dowodzenie trałowcem Żuraw. Pełnił również funkcję oficera artylerii Flotylli Trałowców, a następnie dowódcy trałowca Delfin i 3. Dywizjonu Flotylli Trałowców.
Od końca 1949 roku pełnił funkcję dyrektora nauk i zastępcy komendanta Szkoły Specjalistów Morskich w Ustce. 18 lutego 1952 roku został zwolniony ze służby w okresie czystek stalinowskich, w stopniu komandora podporucznika.
Od 1953 roku zamieszkał we Wrocławiu, gdzie podjął pracę w Zarządzie Okręgowym Dróg Wodnych. Dziesięć lat później objął stanowisko kierownika Inspektoratu Żeglugi Śródlądowej we Wrocławiu. Był także głównym nawigatorem w Zjednoczeniu Żeglugi Śródlądowej i Stoczni Rzecznych oraz wykładowcą w Technikum Żeglugi Śródlądowej we Wrocławiu, autorem podręcznika Teoria prowadzenia statku.
W latach 1980–1981 oraz 1984–1985 był delegowany jako specjalista i ekspert w dziedzinie żeglugi śródlądowej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych do spraw Afryki i Etiopii i innych krajów afrykańskich. Uczestniczył w charakterze eksperta w pracach Europejskiej Komisji Gospodarczej.
Był aktywnym działaczem Ligi Morskiej i Stowarzyszenia Marynarki Wojennej, fotografikiem – dokumentował między innymi dzieje żeglugi śródlądowej, jego fotografie były wystawiane w Polsce i za granicą, autorem publikacji fachowych i wspomnieniowych.
Zmarł w 2009 roku i został pochowany na wrocławskim cmentarzu św. Wawrzyńca.