Marcin Urbanik
Biografia
Marcin Urbanik pochodził z Zamościa. Do Lwowa przybył około 1743 roku i zaangażował się w budowę obiektów sakralnych dla Dominikanów we Lwowie. Najwcześniejsze wzmianki w lwowskich metrykach zbiegały się z początkiem prowadzenia przez niego tzw. fabryk kościoła Dominikanów.
Po konflikcie z cechem budowniczych lwowskich w 1753 roku zwrócił się o protekcję do Michała Kazimierza Radziwiłła, dzięki czemu otrzymał serwitoriat królewski i tytuł architekta królewskiego. W 1756 roku był świadkiem ślubu malarza Mathiasa Müllera z Magdaleną z Polejowskich, co podkreślało bliskie relacje z kręgiem lwowskich artystów.
Po śmierci Bernarda Meretyna w 1759 roku Urbanik bywał architektem nadwornym Mikołaja Bazylego Potockiego. Od 1764 roku współpracował z rzeźbiarzem Sebastianem Fesingerem przy realizacjach należących do Dominikanów we Lwowie i Tarnopolu, zachowując bliskie kontakty z Mathiasem Müllerem i Maciejem Polejowskim.
Żonaty z Agnieszką z Raychów od 25 stycznia 1750 roku. Miał dzieci: Antonellę, Wincentego Ferariusza, Filipa, Franciszka i Wiktorię; niektórzy z potomków pełnili ważne funkcje, m.in. Wincenty jako geometra juratus we Lwowie. Po śmierci Urbanika opiekunami dzieci pozostali brat żony Jan Reych i Sebastian Fesinger do 1769 roku.
Zmarł około 1 kwietnia 1764 lub 1765 roku.
Prace Urbanika obejmowały współbudowę kościoła Bożego Ciała we Lwowie, kościoła św. Marii Magdaleny we Lwowie oraz klasztoru Dominikanów w Bohorodczanach; Zbigniew Hornung przypisywał mu projekty kościoła Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Buczaczu, ołtarza głównego i ołtarzy w nawach bocznych tej świątyni oraz cerkwi parafialnej w Horodence (konsekrowanej w 1766).