Leopold Skulski

Leopold Skulski urodził się w Zamościu w rodzinie Adolfa Piotra, urzędnika rolnnego lub magistrackiego, oraz Bronisławy z Kiewliczów. Obie rodziny utraciły majątki po powstaniu styczniowym. Edukację rozpoczął w gimnazjum w Zamościu w 1891 roku; w V klasie zaczął pracę w jednej z zamojskich aptek. 21 grudnia 1894 zdał egzamin ze znajomości języków (rosyjskiego, łaciny i niemieckiego) oraz arytmetyki. Następnie odbywał praktyki w aptekach w Lublinie i Krasnymstawie. W 1899 przeniósł się do Warszawy, ukończył kursy aptekarstwa na Oddziale Farmaceutycznym Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego i 18 marca 1898 został pomocnikiem farmacji. Od 9 listopada 1899 do 12 lipca 1901 pracował w aptece braci Kłossowskich w Zamościu. W 1901 rozpoczął studia farmaceutyczne na Uniwersytecie Warszawskim, ukończył je w 1903, otrzymując stopień prowizora.

Od 1902 studiował chemię na Technische Hochschule w Karlsruhe, był prezesem Korporacji Studentów Polaków działającej w tej szkole wyższej. W dniach 24–30 grudnia 1905 prowadził obrady, jako przewodniczący XIX Zjazdu Zjednoczenia Towarzystw Młodzieży Polskiej za Granicą w Genewie. W 1906 ukończył uczelnię, otrzymując tytuł inżyniera chemika. Po powrocie na ziemie polskie trafił do Warszawy, gdzie działał w Warszawskim Towarzystwie Akcyjnym „Motor”. Później zamieszkał w Łodzi. Tam pracował w aptekach i w filii zakładów „Motor”, sprzedając leki i preparaty farmaceutyczne. Wkrótce został właścicielem dwóch aptek w Łodzi – wydzierżawił aptekę Oswalda Gessnera (wówczas przy ulicy Cegielnianej 64) oraz zarządzał apteką Franciszka Winnickiego przy ulicy Piotrkowskiej 307. W tej pierwszej w 1912 otworzył fabrykę krochmalu, tę drugą wykupił w 1916 i tam również założył wytwórnię tej substancji. W tym czasie działał w Łódzkim Stowarzyszeniu Aptekarzy.

Był jednym z twórców i działaczy łódzkiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Zostało ono zdelegalizowane przez władze carskie w 1909, działało jednak dalej pod nazwą Towarzystwo Zwolenników Rozwoju Fizycznego. 9 stycznia 1910 Skulski został wybrany na prezesa tej organizacji. Po zajęciu terenów Królestwa Polskiego przez Niemców podczas I wojny światowej, władze zakazały działalności Towarzystwa. Pomimo tego, Skulski uzyskał zgodę na powołanie Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego. Powstało ono w 1916 i prowadziło działalność niepodległościową pośród młodzieży. Po wybuchu konfliktu zbrojnego został także wybrany na przewodniczącego sekcji farmaceutycznej przy Głównym Komitecie Obywatelskim. Od stycznia 1915 był członkiem zarządu łódzkiego Towarzystwa „Lokator”, powołanego w celu obrony praw lokatorów nieruchomości z inicjatywy dr. Mieczysława Kaufmana. W listopadzie 1916 stanął na czele utworzonego Łódzkiego Komitetu Rockefellerowskiego, którego głównym zadaniem było organizowanie dostaw mleka do Łodzi.

W 1915 Skulski założył w Łodzi tajne Zjednoczenie Narodowe, ugrupowanie zbliżone do endecji, które w 1916 przystąpiło do Międzypartyjnego Koła Politycznego. W tym samym roku został przyjęty do Ligi Narodowej. Był redaktorem czasopisma „Zjednoczenie Narodowe”, a także członkiem Rady Głównej Opiekuńczej.

Nadburmistrz Łodzi

W wyborach samorządowych w styczniu 1917 zdobył mandat radnego miasta Łodzi, kandydując z listy Polskiego Komitetu Wyborczego. Po wyborach objął urząd drugiego burmistrza, a 29 września 1917 został nadburmistrzem miasta. Jego działania w Radzie Miejskiej koncentrowały się na sprawach socjalnych – postulował podniesienie płac nauczycieli, robotników i urzędników oraz wnioskował o wyższe dotacje na darmowe i ulgowe obiady dla dzieci. W październiku 1918 został członkiem zarządu stowarzyszenia Polski Związek Pracy. W październiku 1918 współdziałał w tworzeniu polskich organów wojskowych i porządkowych. 26 stycznia 1919 zdobył mandat posła na Sejm Ustawodawczy, a 29 lutego przestał być nadburmistrzem Łodzi.

W Sejmie 5 lutego 1919 był wiceprzewodniczącym klubu ZLN; wkrótce porzucił część ugrupowania i w październiku 1919 stanął na czele Narodowego Zjednoczenia Ludowego. 13 grudnia 1919 otrzymał oficjalnie misję utworzenia rządu. W gabinecie Skulskiego dominowały kompromisy koalicyjne; był popierany przez Józefa Piłsudskiego. Jego rząd koncentrował się na problemach aprowizacji, bezrobocia i unifikacji państwa. 28 czerwca 1921 objął tekę ministra spraw wewnętrznych w rządzie Witosa, a 28 czerwca 1921 złożył dymisję po brutalnych zajściach w Zagłębiu Dąbrowskim.

Po zakończeniu kadencji politycznych kontynuował działalność gospodarczą i społeczną: w 1923 współtworzył firmę Polskie Radio Sp. z o.o. i kierował jej radą nadzorczą do 1936. Był także zaangażowany w sektor energetyczny Łodzi, pełnił funkcje w LOTESA i innych spółkach, a także był prezesem Towarzystwa Żyrardowskich i Związku Filistrów „Wisła”.

W 1939 roku po napaści Niemiec na ZSRR opuścił Polskę i został aresztowany przez NKWD w październiku 1939, przewieziony do aresztu w Brześciu nad Bugiem. Miejsce i data jego śmierci nie są znane; według różnych źródeł mógł zginąć w 1940 roku w Kuropatach, a inne relacje wskazują na lata 1947–1958.