Jerzy Gaździcki
Biografia
Jerzy Gaździcki urodził się w Zamościu w 1931 roku. Jego ojciec Jan był ułanem legionowym w I wojnie światowej, a matka Maria z d. Abraszewska pracowała w sferze oświaty. Brał udział w powstaniu warszawskim w szeregach Grupy Bojowej Krybar Armii Krajowej.
Kształcił się na Wydziale Geodezji i Kartografii Politechniki Warszawskiej, gdzie po pierwszym roku studiów podjął pracę asystencką i uzyskał kolejno stopnie magister inżynier (1956), doktor (1961) i doktor habilitowany (1966). W 1968 roku, po rezygnacji z pracy na PW, doprowadził do powstania i szybkiego rozwoju w Instytucie Geodezji i Kartografii zakładu, który przekształcony został w samodzielny ośrodek badawczo-rozwojowy Centrum Informatyczne Geodezji i Kartografii.
W roku 1974 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1982 profesora zwyczajnego. W latach 1982–1986 był dyrektorem Instytutu Geodezji Wyższej i Astronomii Geodezyjnej PW. Ze względów politycznych zrezygnował z tego stanowiska i przeniósł się do Uniwersytetu Technicznego w Delfcie, gdzie pracował naukowo do osiągnięcia wieku emerytalnego, a potem wrócił na stałe do kraju, pozostając czynnym w swojej dziedzinie.
W latach 1960–1987 prowadził szeroką działalność naukową, edukacyjną i popularyzacyjną. W zakres jego prac wchodziły opracowania metod i podstawowych algorytmów obliczeń geodezyjnych, projektowanie i wdrażanie specjalizowanych komputerów geodezyjnych GEO 2 i GEO 20, urządzeń kartograficznych do digitalizacji map (KARTOMETR) oraz rozwój eksportu usług geodezyjnych. Uczestniczył w realizacji dużych projektów geodezyjnych i kartograficznych, także za granicą (Irak) oraz prowadził wykłady z informatyki geodezyjnej na PW i innych uczelniach. Wspierał również prace senatu PW w stanie wojennym.
W czasach pracy na Uniwersytecie Technicznym w Delft realizował projekty TEMPUS w ramach sieci EUROLIS, zajmował się ekspertyzami i konsultacjami w zakresie katastralnych modernizacji oraz tworzenia krajowych systemów informacji przestrzennej. Po przejściu na emeryturę w 2002 roku aktywnie wspierał działania Polski w zakresie infrastruktury informacji przestrzennej, m.in. w pracach nad INSPIRE oraz opracowaniu polskiej ustawy o infrastrukturze informacji przestrzennej. W latach 2011–2016 kierował Radą Infrastruktury Informacji Przestrzennej.
Był twórcą i przez około 50 lat prezesem Polskiego Towarzystwa Informacji Przestrzennej oraz redaktorem naczelnym Roczników Geomatyki (2003–2019). O jego działalności pisano w pracach Barbaniowskiego i Musiała, a także w publikacjach autobiograficznych Gaździckiego.