Icchok Lejb Perec
Biografia
Icchok Lejb Perec urodził się w Zamościu w rodzinie żydowskiej jako syn Jehudy Pereca i Rywki Lewin. Był jednym z głównych twórców literatury jidysz, pisząc w jidysz, hebrajskim i polskim; jego bogata twórczość obejmuje poezję, prozę, dramaturgię i publicystykę.
Po ukończeniu chederu i jesziwy uzupełniał wykształcenie w domu, prowadził w Zamościu kancelarię adwokacką przez 11 lat, aż do odebrania koncesji przez władze rosyjskie z powodu oskarżeń o promowanie języka polskiego. Po wyjeździe do Warszawy w 1888 roku pracował od 1890 roku jako urzędnik w gminie żydowskiej; mieszkał przy ul. Ceglanej 1, obecnie noszącej jego imię. W 1899 roku został aresztowany i spędził kilka miesięcy w cytadeli; w 1908 roku brał udział w konferencji w Czerniowcach. Po wybuchu I wojny światowej organizował pomoc dla ofiar wojny i współpracował z prasą związaną z Bundem i PPS. Zmarł w Warszawie 3 kwietnia 1915 roku i został pochowany w Mausoleum Trzech Pisarzy na cmentarzu żydowskim przy Okopowej.
Wybrane dzieła Pereca obejmują m.in. Ba nacht afn altn mark, Bilder fun a prowincrajze, Chsidisz, Churbn bejs cadek, Di goldene kejt, Folkstimleche geszichtn i Monisz; pozostawił także niezakończone Majne zichrojnes (Moje wspomnienia).