Feliks Kapłan

Feliks Kapłan, ps. "Biskup", "Felek", urodził się 30 sierpnia 1893 w Zamościu, zmarł 16 listopada 1963 w Warszawie. Był aktywnym działaczem komunistycznym i związkowym, uczestniczył w organizowaniu strajków i ruchów robotniczych.

Syn Szymona, od 1902 pracował zarobkowo, m.in. jako pomocnik murarski w Ostrowcu i następnie w Dęblinie. W 1915 wraz z rodziną ewakuowany do Aleksandrowska, gdzie pracował w fabryce drutu. W 1916 wstąpił do SDKPiL i współdziałał z miejscowym komitetem SDPRR(b).

Po zajęciu Ukrainy przez Niemców w 1918 opuścił Aleksandrowsk i w grudniu 1918 przeniósł się do Warszawy, gdzie podjął pracę jako murarz i w 1919 wstąpił do KPRP. Działał w Związku Zawodowym Robotników i Robotnic Przemysłu Budowlanego, był m.in. członkiem Prezydium ZG. Był delegatem robotniczym i współorganizował strajki budowlańców. W 1924 aresztowany; po zwolnieniu kontynuował działalność. W 1926-1939 był członkiem Wydziału Zawodowego Komitetu Warszawskiego KPP, z ramienia którego obsługiwał lewicowe frakcje związków zawodowych włókniarzy, kelnerów, handlowców i malarzy. W 1927-1933 był członkiem zarządu oddziału Centralnego Związku Robotników Przemysłu Budowlanego, Drzewnego, Ceramicznego i Pokrewnych Zawodów w Polsce. XI 1939 udał się w głąb ZSRR, gdzie pracował jako górnik w Czelabińsku. Później był robotnikiem budowlanym w szpitalu miejskim, m.in. w Kowlu. W 1943 przeniósł się do Krasnegostawu, później Ostrowca. Od 1945 działał w PPR i organizował związki zawodowe, był m.in. sekretarzem RZZ w Ostrowcu Świętokrzyskim. Od XII 1945 w Warszawie. W 1946 skierowany przez KC ZZ do Gdańska jako przewodniczący OKZZ. 1947-1952 przewodniczący zarządu oddziału Związku Zawodowego Robotników i Pracowników Przemysłu Budowlanego, Drzewnego, Ceramicznego i Pokrewnych zawodów w Białymstoku. Od 1955 na rencie. Odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.