Andrzej Pytlakowski
Biografia
Andrzej Pytlakowski urodzony 2 lipca 1919 w Zamościu, zmarły 15 listopada 2010 w Warszawie, był czołowym polskim szachistą okresu powojennego, dziennikarzem i taternikiem, a także funkcjonariuszem Bezpieczeństwa Publicznego i żołnierzem Ludowego Wojska Polskiego.
Szkołę powszechną ukończył we Lwowie, a w Warszawie w latach 1936–1937 był uczniem I Państwowego Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego (matura 1937). Od 1937 studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej, w roku akademickim 1938/1939 należał tam do Bratniaka o orientacji lewicowej.
Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Lwowa, krótko studiował na tamtejszej Politechnice, następnie pracował w wytwórni radioodbiorników. W 1942 powrócił do Warszawy, pracował w Państwowych Zakładach Radio i Teletechnicznych. W 1943 został partyzantem Gwardii Ludowej, używał pseudonimu Adam. W sierpniu 1944 wydostał się z Warszawy, pracował następnie jako nauczyciel we wsi Polany.
Na początku 1945 został funkcjonariuszem UB, był kierownikiem sekcji w Miejskim Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego w Radomiu, następnie zastępcą naczelnika Wydziału IV Departamentu IMBP, odszedł ze służby na własną prośbę w październiku 1945 w stopniu kapitana. Kontynuował przerwane przez wojnę studia, tym razem w Łodzi. Po ukończeniu studiów, wstąpił w 1947 do Ludowego Wojska Polskiego, w kolejnych latach pracował jako dziennikarz szachowy oraz w Instytucie Maszyn Matematycznych.
Kariera sportowa: Pierwsze starty w turniejach odnotował jeszcze przed II wojną światową, m.in. startując w mistrzostwach Warszawskiego Towarzystwa Zwolenników Gry Szachowej (1938). W 1946 został wicemistrzem Łodzi. W latach 1946–1956 sześciokrotnie brał udział w finałowych turniejach o tytuł mistrza Polski. Największy sukces żołnierz Sił Zbrojnych PRL odnotował w 1955 we Wrocławiu, gdzie zajął III miejsce i zdobył brązowy medal. W 1950 sięgnął z drużyną Łodzi drużynowe mistrzostwo Polski, sukces ten powtórzył w 1956 z drużyną SZ PRL, w 1954 zdobył z drużyną SZ PRL drużynowe wicemistrzostwo Polski.
Po likwidacji przez władze komunistyczne związków sportowych, w tym Polskiego Związku Szachowego, został w 1951 wiceprezesem Sekcji Szachów szkoleniowych.
Kilkakrotnie startował w międzynarodowych turniejach, osiągając cenne zwycięstwa w pojedynczych partiach, m.in. w latach 1947 w Warszawie, 1950 w Szczawnie-Zdroju, 1951 w Mariańskich Łaźniach, 1952 w Międzyzdrojach. W 1952 reprezentował Polskę na szachowej olimpiadzie w Helsinkach. Polityczne uwarunkowania sprawiły, że został wybrany do gry na II szachownicy. W 1955 wystąpił w Łodzi w meczu przeciwko ZSRR, zdobył 1 pkt w 2 partiach. W latach 1951–1957 pięciokrotnie zdobył tytuł mistrza Sił Zbrojnych PRL, w barwach Legionu Warszawy był także drużynowym mistrzem Polski w 1961, 1963, 1964 i 1972, wicemistrzem w 1968, brązowym medalistą w 1966. Zajmował się także dziennikarstwem szachowym (m.in. współpracował z miesięcznikiem Szachy, prowadził kąciki szachowe w Żołnierzu Wolności i tygodniku Świat).
Andrzej Pytlakowski był również taternikiem i uczestnikiem wielu wypraw w Himalaje i Hindukusz, wspinaczkę uprawiał ponad 50 lat. Za swoje osiągnięcia wyróżniony został Honorowym Członkostwem Stołecznego Klubu Tatrzańskiego przy Oddziale Żoliborskim PTTK w Warszawie.
Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 210-1-4).