Adam Kiełbiński
Biografia
Adam Kiełbiński urodził się 13 lipca 1894 roku w Zamościu w rodzinie Józefa i Julii. Dziadek Antoni Kiełbiński był uczestnikiem powstania styczniowego. Wychowany w duchu patriotyzmu, młody Adam zdobywał wiedzę i umiejętności praktyczne.
Ukończył gimnazjum męskie w Radomiu i po zdaniu matury w 1913 roku podjął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1918 przerwał studia i 1 listopada wstąpił do Wojska Polskiego, początkowo jako szeregowca w 35. Pułku Piechoty. W maju 1919 otrzymał przydział na stanowisko p.o. lekarza w Szpitalu Polowym 202. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Dnia 6 listopada 1919 został mianowany na stopień podporucznika. Za zasługi odznaczony Krzyżem Walecznych trzykrotnie.
W 1921 został przydzielony do Szpitala Okręgowego w Krakowie i jednocześnie oddelegowany na Wydział Lekarski Uniwersytetu Jagiellońskiego, aby ukończyć studia medyczne. 1 października 1922 otrzymał przydział do 45. Pułku Piechoty w Równem na stanowisko młodszego lekarza. 5 lipca 1924 otrzymał dyplom doktora nauk lekarskich i w następnym miesiącu awansował do stopnia kapitana.
W 1926–1927 pełnił funkcję młodszego lekarza 9. Pułku Piechoty Legionów w Zamościu. W 1927 objął obowiązki młodszego ordynatora oddziału chirurgicznego 3. Szpitala Okręgowego w Grodnie. W latach 1930–1937 był ordynatorem oddziału chirurgicznego Szpitala Obszaru Warownego Wilno. Dzięki bliskiej współpracy z Wydziałem Lekarskim Uniwersytetu Stefana Batorego szpital cieszył się uznaniem w Wojsku Polskim. Jego bezpośrednim przełożonym był ppłk Antoni Izydor Kiakszto.
Dostał awans do stopnia majora ze starszeństwem z dnia 1 stycznia 1935. Pod koniec 1937 objął stanowisko starszego ordynatora oddziału chirurgicznego 3. Szpitala Okręgowego w Grodnie.
2 września 1939 przybył do Brześcia nad Bugiem i objął kierownictwo oddziału chirurgicznego Szpitala Etapowego. Tylko wielkiemu szczęściu zawdzięcza, że nie został aresztowany po 17 września przez przesłuchującego go majora NKWD. W styczniu 1940 został aresztowany przez NKWD przy próbie przekroczenia granicy stref okupacyjnych. Więziony był w Chersoniua, następnie skazany na 5 lat zesłania na Syberię. Przebywał w Kotłasie oraz w rejonie Wołogdy.
W połowie września 1941 został uwolniony z zesłania dzięki wstawiennictwu byłej pacjentki, żony komendanta obozu, dostał przepustkę i udał się w rejon formowania Wojska Polskiego w ZSRR. Na początku 1942 powierzono mu funkcję Naczelnego Lekarza polskich placówek sanitarnych w Uzbekistanie i Tadżykistanie. W lipcu tego samego roku został mianowany komendantem Szpitala Epidemicznego 7. Dywizji Piechoty.
W styczniu 1944 trafił do południowej Italii i wraz z 3. Szpitalem Wojennym z Palagiano opatrywał rannych w walkach pod Monte Cassino. Awansowany do stopnia podpułkownika, po wojnie razem z 3. Szpitalem Wojennym został umieszczony w Penley w Wales. Pracował tam do emerytury w 1969 i wtedy postanowił wrócić do Polski. Zamieszkał w Warszawie.
Żonaty z Katarzyną z Wajlandów - pochodzącą z zamożnej rodziny podzamojskiej kolonistów Vaillandt sprowadzonych przez ordynata Andrzeja Zamoyskiego do Sitanca w 1785 z Francji. Mieli troje dzieci: Marylę, Aldonę i Józefa Olgierda.
Adam Kiełbiński zmarł 20 listopada 1975 w Warszawie i pochowany został, razem ze swoją żoną, w grobie rodzinnym na cmentarzu Parafii Katedralnej Zmartwychwstania Pańskiego i Św. Tomasza w Zamościu (sektor VIII-1-1).