Adam Kiełbiński
Biografia
Adam Kiełbiński urodził się 13 lipca 1894 w Zamościu, w rodzinie Józefa i Julii. Dziadek Adama - Antoni Kiełbiński był uczestnikiem powstania styczniowego. Adam miał czterech młodszych braci: Bolesława-Antoniego, Karola, Feliksa i Czesława. Cała piątka była wychowana w duchu patriotyzmu oraz kształcona w zdobywania wiedzy praktycznej. Adam ukończył gimnazjum męskie w Radomiu i po zdaniu matury w 1913 rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego.
W 1918 przerwał studia i 1 listopada wstąpił do Wojska Polskiego, początkowo pełniąc służbę jako szeregowy w nowo formowanym 35. Pułku Piechoty. W maju roku następnego dostał przydział, już jako podchorąży, na stanowisko p.o. lekarza w Szpitalu Polowym 202. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Dnia 6 listopada 1919 został mianowany na stopień podporucznika. Za swoje osiągnięcia został trzykrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych.
W 1921 został przydzielony do Szpitala Okręgowego w Krakowie i jednocześnie był oddelegowany na Wydział Lekarski Uniwersytetu Jagiellońskiego celem ukończenia studiów medycznych. 1 października 1922 dostał przydział do 45. Pułku Piechoty w Równem na stanowisko młodszego lekarza. W dniu 5 lipca 1924 otrzymał dyplom doktora nauk lekarskich i w następnym miesiącu został awansowany do stopnia kapitana.
Przez 9 miesięcy 1926 był młodszym lekarzem 9. Pułku Piechoty Legionów w Zamościu. W 1927 objął obowiązki młodszego ordynatora oddziału chirurgicznego 3. Szpitala Okręgowego w Grodnie.
W latach 1930–1937 posiadał stanowisko ordynatora oddziału chirurgicznego Szpitala Obszaru Warownego Wilno. Z uwagi na bliską współpracę z Wydziałem Lekarskim Uniwersytetu Stefana Batorego Szpital ten cieszył się dużym uznaniem w Wojsku Polskim. Bezpośrednim przełożonym doktora Kiełbińskiego był ppłk Antoni Izydor Kiakszto.
Dostał awans do stopnia majora ze starszeństwem z dnia 1 stycznia 1935. Pod koniec 1937 objął stanowisko starszego ordynatora oddziału chirurgicznego 3. Szpitala Okręgowego w Grodnie.
2 września 1939 przybył do Brześcia nad Bugiem i objął kierownictwo oddziału chirurgicznego Szpitala Etapowego. Tylko wielkiemu szczęściu zawdzięcza, że nie został aresztowany po 17 września przez przesłuchującego go majora NKWD. W styczniu 1940 zostaje aresztowany przez NKWD przy próbie przekroczenia granicy stref okupacyjnych. Więziony był w Chersoniua, następnie skazany na 5 lat zesłania na Syberię. Przebywał w Kotłasie oraz w rejonie Wołogdy.
W połowie września 1941 został uwolniony z zesłania (dzięki wstawiennictwu byłej pacjentki, żony komendanta obozu), dostał przepustkę i udał się w rejon formowania Wojska Polskiego w ZSRR. Na początku 1942 została mu powierzona funkcja Naczelnego Lekarza polskich placówek sanitarnych w Uzbekistanie i Tadżykistanie. W lipcu tego samego roku został mianowany komendantem Szpitala Epidemicznego 7. Dywizji Piechoty.
W styczniu 1944 trafił do południowej Italii i wraz z 3. Szpitalem Wojennym z Palagiano opatrzył rannych w czasach walk pod Monte Cassino. Awansowany do stopnia podpułkownika, po wojnie razem z 3. Szpitalem Wojennym został umieszczony w Penley w Walii. Pracował tam do emerytury w 1969, a następnie wrócił do Polski i zamieszkał w Warszawie.
Żonaty z Katarzyną z Wajlandów, pochodzącą z zamożnej rodziny podzamojskiej kolonistów Vaillandt, sprowadzonych przez ordynata Andrzeja Zamoyskiego do Sitańca w 1785 z Francji. Mieli troje dzieci: Marylę, Aldonę i Józefa Olgierda.
Adam Kiełbiński zmarł 20 listopada 1975 w Warszawie i pochowany został razem ze swoją żoną w grobie rodzinnym na cmentarzu Parafii Katedralnej Zmartwychwstania Pańskiego i Św. Tomasza w Zamościu (sektor VIII-1-1).
Ordery i odznaczenia: Krzyż Walecznych (trzykrotnie), Złoty Krzyż Zasługi (25 maja 1939), Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino, Kawaler Orderu Gwiazdy Włoch.